Een jonge Russische vrouw uit een orthodoxe familie

Dit is het verhaal van een jonge Russische vrouw. Ze behoorde tot een erg conservatieve orthodoxe familie.
Op een dag stelde een Russische handelaar haar en andere jonge vrouwen voor om hem te vergezellen naar een land aan de Perzische Golf. Hij sprak over een interessant handeltje van elektrische toestellen om in te voeren.
Eenmaal aangekomen veranderde zijn taal drastisch. Hij nodigde hen uit om zich te prostitueren. Om hen te overtuigen haalde hij belangrijke financiële argumenten aan en benadrukte hij zijn prestigieuze relationele omgeving. De meeste vrouwen gaven toe.. behalve zij. Zij was een zeer praktiserende christen, dus weigerde ze zijn aanbod.
Hij spotte met haar en zei tegen haar: “Hier ben je maar een vreemdeling, niemand zal je helpen en ik zal je geen cent geven”.

Hoe meer dagen voorbij gingen, hoe meer druk hij uitoefende met zijn chantage. Hij huisvestte alle vrouwen onder hetzelfde dak en verborg hun paspoorten. Geconfronteerd met deze hachelijke situatie gaven steeds meer vrouwen toe aan zijn vraag, maar zij bleef onverzettelijk.
Ze vroeg hem meerdere keren haar paspoort om weg te kunnen gaan. Ze wou zo graag terugkeren naar huis. Maar hij weigerde stellig het haar te geven.
Tot op de dag dat ze eindelijk haar paspoort vond. Ze vluchtte weg. Buiten kende ze niemand. Ze dwaalde rond zonder goed te weten waarheen te gaan. Ze bezat niet behalve de kleren die ze droeg. Ze had geen geld, geen vriend naar wie ze had kunnen vluchten, niets te eten, noch een plaats om te verblijven. Ze was zo ongerust.

Plotseling trok een jongeman haar aandacht. Hij wandelde samen met drie andere vrouwen. Hij gaf haar eerder een goede indruk en dus ging ze naar hem toe en begon ze tegen hem te praten in het Russisch. Hij verontschuldigde zich omdat hij geen Russisch kon spreken en antwoordde: “Spreekt u Engels? – Ja, zei ze.

Ze sprong van vreugde en huilde daarna. Ze begon haar verhaal te vertellen. Vervolgens zei ze: “Ik heb geen geld en geen verblijf. Al wat ik wil, is dat u me onderdak biedt voor een of twee dagen, de tijd om mijn terugkeer naar huis te regelen.
De jongeman, die Khaled heette, vroeg zich eerst af of deze vrouw eigenlijk niet enkel een oplichtster was. Maar zijn twijfel verdween toen hij de toestand zag waarin ze zich bevond. Ze hield niet op met huilen. Hij besprak het even met zijn moeder en zijn zussen. Dan besloten ze haar bij hen uit te nodigen.

De volgende dagen probeerde ze haar familie via de telefoon te bereiken, maar niemand antwoordde. De lijnen waren defect in Rusland. Ze belde de hele tijd naar huis, maar tevergeefs.
De hele familie was erg vriendelijk tegen haar. Ze voelde zich er echt thuis en ze hield veel van hun gezelschap. Ze spraken met haar over de Islam, maar ze wou er niets over weten. Ze was orthodox, de Islam interesseerde haar echt niet!

Op een dag bracht Khaled haar boeken in het Russisch over de Islam. Hij had ze gevonden in een Islamitisch centrum dichtbij hen in de buurt. Ze begon ze te lezen en begon zich ervoor te interesseren. De familie van Khaled probeerde haar te overtuigen.

De dagen gingen voorbij en ze veranderde uiteindelijk van mening. Ze werd een goede moslimvrouw, gepassioneerd door religie. Steeds meer wou ze leren. Ze bezocht enkel vrome vrouwen en ze wou bovendien niet meer naar huis terugkeren uit vrees te vervallen in haar oude geloof.

Khaled trouwde met haar.
Op de markt zag ze op een dag een gesluierde vrouw, haar gezicht was volledig bedekt. Het was de eerste keer dat ze een volledig gesluierde vrouw zag. Verbaasd vroeg ze aan haar echtgenoot: “Waarom bedekt ze haar gezicht? Ze is zeker verminkt of is ze slachtoffer geweest van een ziekte of misschien.. – Nee, onderbrak haar echtgenoot. Ze draagt de sluier die Allah heeft aanbevolen voor Zijn dienaars en die Zijn Profeet (sws) beval aan de moslimvrouwen.
Ze zweeg een moment en antwoordde vervolgens:  “Inderdaad, het is de islamitische sluier die Allah ons heeft aanbevolen.”
– Maar heb je er al over horen spreken?
– Ja, ja. Bovendien, wanneer ik een winkel binnenga, blijft iedereen naar me kijken en me aanstaren. Mijn gezicht moet dus bedekt zijn om enkel voorbehouden te zijn voor mijn man. Ik zal deze winkel enkel verlaten met zo’n sluier. Waar kunnen we die kopen?
– Laat de sluier die je draagt, antwoordde haar man haar scherp. Het is dezelfde als deze die mijn moeder en mijn zussen dragen. Voor mij is dat voldoende.
– Ik wil deze die Allah wil dat ik draag, zei ze tegen hem.

De dagen gingen voorbij. Het geloof van deze jonge vrouw groeide elke dag. Iedereen hield van haar. Haar echtgenoot behandelde haar als een koningin. Maar op een dag herinnerde ze zich dat haar paspoort binnenkort zou vervallen. De vernieuwing kon enkel gebeuren in haar stad van herkomst, in Rusland. Ze moest dus noodzakelijkerwijs daarheen gaan, anders zou ze zich binnenkort in een illegale situatie bevinden.

Khaled vergezelde haar op reis. Daar zaten ze dus in een vliegtuig van de Russische luchtvaartmaatschappij. Trots nam ze plaats aan de zijde van haar echtgenoot. Ze droeg een sluier die haar volledig bedekte.
Khaled zei haar: “Ik vrees dat we problemen zullen krijgen door de sluier die je draagt.”
Ze antwoordde hem kalm: “Ik vrees enkel Allah. Ze jagen me geen schrik aan. Ze mogen zeggen wat ze willen”. De mensen keken hen vreemd aan. Het vliegtuig steeg op en de hostesses serveerden de maaltijden en verschillende soorten alcohol.
Na enkele glazen begonnen de spotternijen los te barsten, de ene keken, de andere gaven commentaar. Khaled keek, zonder iets te begrijpen, maar al die herrie begon hem echt dwars te zitten. Zij bleef kalm en vertaalde voor hem wat ze over hen zeiden. Hij werd er woedend door. Maar ze herhaalde: “Wordt niet kwaad, wees niet droevig. Dit alles is verwaarloosbaar vergeleken met wat de metgezellen van de Profeet (sws) en hun vrouwen hebben doorstaan.”

Khaled vertelt: “Toen we waren aangekomen in Rusland, dacht ik dat we naar haar familie zouden vertrekken tot we alle formaliteiten hadden geregeld om haar paspoort weer geldig te maken. Maar mijn vrouw keek veel verder dan dat. Ze zei me: “Al mijn familieleden zijn orthodox en ze zijn nogal onverdraagzaam. Ik wil niet naar hen toe gaan, nu toch nog niet. We zullen hen bezoeken net voor we terugkeren. Laten we in afwachting naar het hotel gaan.”
Ik zei bij mezelf dat ze waarschijnlijk gelijk had en we vertrokken dus om een hotelkamer te huren. We brachten er de nacht door en de volgende ochtend al gingen we naar het gemeentebestuur.
Daar vroegen ze haar om haar oude paspoort en pasfoto’s. Ze gaf hen foto’s in zwart-wit waarop enkel haar gezicht zichtbaar was. De ambtenaar zei haar: “We kunnen uw foto’s niet aanvaarden. We hebben absoluut foto’s nodig in kleur, waarop het gezicht, de haren en de hele hals zichtbaar zijn.”
Ze weigerde. We spraken nog andere ambtenaren, maar ze zeiden allemaal hetzelfde.
Mijn vrouw bleef weigeren om zichzelf te tonen op haar foto’s. We gingen naar de directrice. Mijn vrouw deed alles om haar te overtuigen. Maar het haalde niets uit. Ze drong aan: “Maar mevrouw, kijk eens goed naar mij en vergelijk mijn gezicht met deze foto’s. Ziet u dan niet dat het om dezelfde persoon gaat!? – De directrice bleef onvermurwbaar.
Toen zei mijn vrouw haar: “Ik heb enkel deze foto’s om u te geven.” – De situatie leek uitzichtloos.
Uiteindelijk zei de directrice van het bestuur haar: “Ga dan maar naar de algemene directeur van de dienst voor paspoorten opzoeken in Moskou, misschien zal hij een oplossing vinden voor u.
Toen we uit haar kantoor kwamen, zei mijn vrouw me: “We vertrekken morgen om die directeur te ontmoeten.
– Maar geef hen toch gewoon de foto’s die ze willen, antwoordde ik haar. Je bent verplicht.
Allah legt elke ziel slechts op wat ze kan verdragen: Vrees Allah zoveel als jullie kunnen.
We bevinden ons in een geval van uiterste noodzaak. Bovendien zal je paspoort slechts door een handvol mensen bekeken worden. Het gaat slechts om eenvoudige administratieve formaliteiten. Daarna verberg je het tot het niet meer geldig is. Laat het nou, zoek geen problemen alsjeblieft. Het is de moeite niet om die reis te maken.
– Nee, nee en nog eens nee, antwoordde ze me heftig. Ik ga mezelf niet tentoonspreiden op die foto’s, vooral na alles wat ik van de godsdienst geleerd heb.

Ze bleef zo aandringen dat ik niet kon weigeren om haar te vergezellen. We vertrokken naar Moskou, waar we een hotelkamer huurden.
De volgende dag waren we bij de algemene directie van de paspoorten. We spraken met een eerste ambtenaar, vervolgens een tweede, daarna een derde, tot we uiteindelijk de algemene directeur ontmoetten. Hij gedroeg zich bijzonder onaangenaam. Hij keek naar het paspoort, onderzocht de foto’s en keek op.. “Wie kan me bewijzen dat u het wel degelijk bent op deze foto? Hij insinueerde op die manier dat hij daarvoor eerst haar gezicht zou moeten zien.
Mijn vrouw antwoordde: “U hoeft het enkel te vragen aan één van de vrouwen die voor uw dienst werkt, ik zal haar mijn gezicht tonen. Ik kan dit niet doen in uw aanwezigheid.
Hij werd boos, nam het paspoort, de foto’s en alle andere papieren, gooide ze in een lade en zei: “U hebt nooit een paspoort gehad en u zult er nooit één hebben als u geen pasfoto’s geeft die we kunnen nakijken in het geval van een controle.
Mijn vrouw probeerde nog om hem te overtuigen, maar hij wilde er niets van weten.
– Ik heb die foto’s nodig en volgens onze voorwaarden, herhaalde hij.

Ze spraken in het Russisch met elkaar. Ik verstond er dus niets van. Ik kon niets doen en ik was verschrikkelijk gefrustreerd. De arme vrouw! Ze had zo erg haar best gedaan om hem van mening te doen veranderen.
Toen zweeg ze en bleef verstijfd staan. Ik draaide me naar haar toe en zei: “Allah legt ons niet op wat we niet kunnen doen. Die foto’s zijn noodzakelijk. Hoe lang nog zullen we in deze kantoren blijven?
Ze antwoordde: “En wie Allah vreest, hem zal Allah een gunstige uitweg bieden”.

De toon begon hoog op te lopen onder ons en de directeur liet ons zijn kantoor verlaten. We kwamen er schoorvoetend buiten. Ik had gemengde gevoelens, ik was boos op haar, maar voelde tezelfdertijd ook medelijden voor haar.
Ons gesprek ging verder  in onze hotelkamer. Ik probeerde nogmaals om haar te overtuigen en zij probeerde nogmaals om mij te overtuigen. Toen de nacht viel, hebben we het gebed verricht en daarna nog iets gegeten. Vervolgens ging ik in bed liggen om te slapen.

Toen ze me zo zag, veranderde ze van gezichtsuitdrukking. Ze vroeg me: “Khaled, ben je van plan om te slapen?” – Ik knikte en verbaasd om haar vraag, vroeg ik haar – ben je niet moe?
– Slapen? In deze omstandigheden? Geprezen zei Allah! Alles wat we vandaag hebben meegemaakt vereist zeker dat we ons tot onze Heer richten. Laten we bidden tot Allah!
– Ik stond op en bad zoveel als ik kon. Daarna viel ik in slaap. Maar mijn vrouw hield niet op met bidden. Telkens als ik mijn ogen opende, zag ik haar nu eens rechtopstaand, dan weer gebogen en dan weer geknield. Tranen stroomden over haar wangen. Dit ging zo door tot aan de dageraad. Ze maakte me wakker, ik verrichtte mijn rituele wassing en we baden samen. Ze ging eventjes neerliggen tot het buiten licht werd. Toen ze wakker werd zei ze me: “ Laten we naar de dienst van de paspoorten gaan. – Naar de dienst van de paspoorten? Riep ik uit. Waarom?
Wat wil je hen zeggen? We hebben nog steeds geen foto’s!
– Laten we er toch heen gaan! Laten we nog eens proberen. Wanhoop niet aan de genade van Allah.
We gingen erheen en zodra we er binnenstapten, riep één van de ambtenaren ons. Hij had ons herkend. Hij zei tegen mijn vrouw: “U bent toch mevrouw …?” – Ja, dat ben ik, antwoordde ze hem.
– Hier is uw paspoort.
We keken naar wat erin stond. Het was wel degelijk haar paspoort, met haar foto waarop ze gesluierd stond. Ze was zo gelukkig. Ze keerde zich naar me om en zei me: “Ik heb het je toch gezegd: En wie Allah vreest, hem zal Hij een gunstige uitweg bieden.”
De ambtenaar voegde eraan toe: “U moet hem nog laten afstempelen door het gemeentebestuur van uw stad van herkomst.
Dat is wat we deden. Ik zei tegen mijn vrouw dat onze terugkeer naar haar stad zonder twijfel de gelegenheid was om haar ouders te gaan bezoeken. We besloten dus om hen te bezoeken nadat we onze bagage in het hotel hadden geplaatst.

We gingen dus naar haar familie, zoals afgesproken. Ze woonden in een erg bescheiden huis, wat aangaf dat ze arm waren. We klopten aan de deur en haar oudere broer was degene die voor ons de deur opende. Hij was jong en eerder fors gebouwd. Ze glimlachte naar hem toen ze haar gezicht onthulde en nam hem in haar armen. Hij leek ontroerd zijn kleine zus terug te zien. Het leek alsof hij verdeeld was, tussen enerzijds vreugde om haar thuiskomst en anderzijds verbazing omwille van haar kleding. Ze stapte binnen terwijl ze de arm van haar broer vasthield. Ze leek erg gelukkig terug thuis te komen. Ik volgde hen een moment en ging toen alleen in de zitkamer zitten. Ik hoorde hen in het Russisch praten, ik begreep niets van wat ze zeiden. Plotseling liep de toon van het gesprek erg hoog op. Ze spraken steeds luider tegen elkaar. Ze schreeuwden allemaal tegen mijn vrouw, die elk van hen antwoordde. Ik voelde wel degelijk aan dat het er niet goed uit zag, maar ik wist niet wat er gebeurde.
Plotseling klinken de stemmen dichterbij de zitkamer waar ik me bevond. Drie jonge mannen en een oudere man kwamen naar me toe. Ik dacht dat ze me hartelijk zouden verwelkomen, maar ze vielen mij allemaal aan en schopten en sloegen me. O mijn God! Het was afschuwelijk! Ik zat gekneld tussen die vier bruten, ik incasseerde slag na slag. Ik probeerde me te verdedigen maar het haalde niets uit. Ik dacht zelfs dat ik eraan ging sterven.
Ik wilde vluchten maar ik was de richting van de deur vergeten. Met veel moeite kon ik de deur onderscheiden tussen de slagen door. Toen slaagde ik erin om in één keer recht te krabbelen en ik rende als een gek naar buiten. Ze liepen achter me aan. Ik kon verdwijnen in de massa mensen en keerde terug naar het hotel.
Ik kon niet naar mezelf kijken in de spiegel. Ik had overal sporen: op mijn wangen, mijn voorhoofd, mijn neus. Ik was helemaal bebloed en mijn kleren waren helemaal gescheurd. Ik waste me en dankte Allah dat Hij me gered had uit de handen van die bruten. Maar ik dacht veel aan mijn vrouw. Haar beeld liet me niet los. Ik vroeg me af of ze met haar hetzelfde zouden doen als met mij. Ik was een man, maar zij… O Allah! Ik was zo bang voor haar..

Satan begon me in te fluisteren: “Ze zal geen moslim kunnen blijven. Ze zal zeker naar haar vroegere geloof terugkeren. Je zult alleen naar huis terugkeren.” Zwartgallige ideeën spookten door mijn hoofd. Hoe moest ik te werk gaan? Ik was een vreemdeling daar. Wat kon ik doen? In dit land kon iemand vermoord worden voor een pietluttigheid, slechts een luttele tien dollar en hop – je bestond niet meer. En wat als ze haar martelden? Ze zou hen zeker mijn hotel aanwijzen. Ze zouden me doden. Ik had mijn deur zorgvuldig op slot gedaan. Ik bracht een afschuwelijke nacht door, ik was doodsbang.
’s Morgens trok ik andere kleren aan en vertrok ik om te zien wat er met mijn vrouw gebeurd was. Ik vertrok voorzichtig. Ik bespiedde het huis van ver. De deur was gesloten. Ik wachtte..
Even later kwamen de drie jonge mannen en de oude man naar buiten. Het leek erop dat ze naar hun werk vertrokken. Ze sloten de deur achter zich en ik wachtte de hele dag. Ik hoopte mijn vrouw te zien, maar nee, ik zag niemand.
De mannen kwamen terug thuis toen de avond viel. Aangezien ik moe was, keerde ik terug naar het hotel. De volgende dag deed ik hetzelfde maar ik zag haar nog steeds niet. En de derde dag ook. Ik begon ernstig te twijfelen. Zou ze dood zijn? Maar diep in mezelf kon ik dat niet echt geloven, alles leek zo rustig. Ik begon beetje bij beetje terug hoop te hebben. Ja, ik zou mijn vrouw terugzien, het was slechtst een kwestie van tijd.

De vierde dag was ik nog eens in de buurt van het huis gaan staan. Ik bespiedde elke kleinste beweging. De jongemannen en hun vader vertrokken zoals gewoonlijk naar het werk. Ik bleef geduldig wachten en forceerde mezelf om kalm te blijven. Plots ging de deur open en zag ik een jonge vrouw. Zij was het! Ze keek naar rechts en naar links.. alsof ze iemand zocht.. zonder twijfel mij!
Ik rende naar haar toe, maar hoe dichter ik kwam, hoe meer ik de sporen van slagen op haar lichaam opmerkte. Ze was geslagen geweest, haar wonden bloedden nog steeds. Haar gezicht zat vol sporen van slagen, vol bloeduitstortingen, haar kleren vol met bloed. Toen ik haar zo zag, kon ik mezelf niet meer inhouden! Ik had tranen in mijn ogen. Haar handen waren vastgebonden op haar rug. Haar voeten waren vastgemaakt met een ketting. Ze was in een erbarmelijke toestand!

Ze zei me zuchtend maar met zelfverzekerdheid: Luister naar me, Khaled. Maak je geen zorgen over mij. Ik zal altijd mijn verbintenis tegenover Allah eren. Je weet toch dat wat ik te verduren heb, niets is in vergelijking met wat de Profeet (sws) en zijn metgezellen moesten verduren, evenals al degenen die getuigden dat geen godheid het waard is om aanbeden te worden behalve Allah. Ik smeek je, bemoei je er niet mee. Ik zal het regelen met de hulp van Allah. Ga vlug naar het hotel en bid tot Allah voor ons, bid veel tijdens de nacht. En wacht op mij.
Ze deed de deur opnieuw dicht. Ik ging schoorvoetend terug naar het hotel. Ik voelde me verscheurd. De hele dag bad ik tot Allah, de tijd ging met moeite voorbij. De volgende dag had ik geen ander gezelschap dan dat van Allah. De derde nacht werd er aan mijn deur geklopt. Ik sprong op, – Wie is daar? Riep ik.
Ik was zo bang. Als ze nu eens de plaats gevonden hadden waar ik me verborg? Ik beefde bij de gedachte alleen al. Ik herhaalde met moeite, met een krop in mijn keel: Wie is daar?
– Maak de deur open, ik ben het!
Ik herkende nauwelijks mijn vrouw, haar stem klonk zo zwak. Ik deed het licht aan en opende de deur voor haar. Ze kwam binnen en:
– Snel! We moeten weg van hier!
– Maar wacht! Kijk eens naar jezelf! Je bent gewond en je kleren zijn gescheurd, antwoordde ik.
– Snel! We hebben geen tijd te verliezen, herhaalde ze.
Ik kleedde me aan. Ze ging naar haar valies, trok andere kleren aan en verzamelde haar spullen. We sprongen in de eerste taxi die voorbijkwam. Eens we op de achterbank van de auto zaten, stortte ze zich uitgeput in mijn armen. Het was zo’n erbarmelijk zicht..

Ik zei tegen de chauffeur: Naar de luchthaven!
Ik had een beetje Russisch geleerd. Maar ze zei me: Nee! Laten we naar een ander dorp gaan.
– Maar we moeten vluchten, je hebt het zelf gezegd, zei ik haar verwonderd.
– Ja, maar mijn familie zal vast denken dat ik naar de luchthaven zal gaan om met jou te vluchten. Ze zullen me volgen, dat is zeker.
We gingen naar een eerste dorp. Toen we daar aankwamen, namen we een andere taxi naar een tweede dorp. Vervolgens een andere taxi naar een derde dorp. Tot we in een grote stad aankwamen waar een internationale luchthaven was.
We reserveerden onze tickets en gingen daarna uitrusten in een hotel. We waren eindelijk in veiligheid. Ze trok haar kleren uit. Het was hard om te zien. Geen enkel deel van haar lichaam was ontsnapt aan de martelpraktijken. Ze had overal sporen, wonden overal op haar lichaam verspreid, haar haren waren kortgeknipt, haar lippen gezwollen.

Ik vroeg haar om me te vertellen wat er gebeurd was. Ze antwoordde me:
– Toen we het huis binnengingen, hebben ze me om uitleg gevraagd over mijn kleren. Ik zei hen dat dit de kleren van de Islam waren. Toen wilden ze weten wie jij was. Ik zei hen dat je mijn echtgenoot was, dat je moslim was en dat ik me bekeerd had tot de islam. Ik vertelde hen het verhaal vanaf het begin: de valse handelaar, wat hij met me wilde doen, mijn vlucht, onze ontmoeting. En weet je, ze hadden prostitutie verkozen boven de Islam!
Toen bedreigden ze me: Als ik de Islam niet afzwoer, zou ik het huis niet levend verlaten.
Daarna hebben ze me vastgebonden en hebben ze jou aangevallen. Ik hoorde jouw geschreeuw. Toen je gevlucht was, zijn ze teruggekomen naar mij met kettingen. Ze hebben me vastgemaakt zodat ik helemaal niet meer kon bewegen en ze zijn me beginnen te slaan met zwepen die ik nochtans nooit eerder gezien had. Ze beledigden me.
Dit ging zo elke dag door. Vanaf dageraad tot ik het bewustzijn verloor. ’s Morgens vertrokken ze naar hun werk. Ik bleef achter met mijn moeder en mijn jongere zus, die vijftien jaar oud is. Ze spotten met mijn situatie, ze bleven er maar mee lachen. Dat was het enige moment dat ik wat kon rusten. Ze sloegen me tot ik flauwviel. Ze bevalen me om de Islam achterwege te laten. Ik weigerde en bleef dat alles verdragen. Mijn zus vroeg me: Maar waarom heb je jouw godsdienst achterwege gelaten, de religie van je ouders en je voorouders?

Ik legde haar dus de deugden uit van de Islam, het monotheïsme en het geloof. In het begin schonk ze er weinig aandacht aan, maar met verloop van tijd begon ze zich ervoor te interesseren. Het beeld van de Islam werd beetje bij beetje duidelijker in haar geest. Tot ze me op een dag verraste en zei dat ik gelijk had.
– Het is de juiste religie, zei ze me. Ik zal mij er ook toe bekeren.
Ze was zo overtuigd dat ze me uit eigen initiatief voorstelde om me te helpen.
– Hoe kan ik dat doen? Vroeg ze me.
– Laat me mijn man ontmoeten.
Ze klom op het dak van het huis. Ik gaf haar jouw beschrijving. Ik zei haar dat ze de deur voor me moest opendoen als ze jou zou zien. Dat is wat we die bepaalde dag deden. Maar ik kon niet naar buiten. Mijn zus had enkel de sleutel van de ketting waarmee ik vastgeketend zat aan een balk in het midden van het huis. Ik was met nog twee andere kettingen vastgeboden, waarvan de sleutels zich bij mijn broer bevonden. Ik kon je zien, dankzij Allah, en je vragen om op mij te wachten.
Daarna besloot mijn zus om me te helpen om te vluchten. Ze was zo’n goede moslima geworden op zo’n korte tijd. We wisten niet hoe we de sleutels konden bemachtigen.
Toen kreeg ze het idee om voor hen een geconcentreerde alcoholische drank te bereiden. Ze hadden zoveel gedronken dat ze ladderzat in slaap vielen. Ze kon de sleutels pakken uit de zak van mijn broer en mijn ketenen losmaken. Ik haastte me toen naar het hotel..

Ik (Khaled) vroeg haar ongerust:
– En je zus?
– Ze zal nu nog haar bekering tot de islam verborgen houden tot we een oplossing vinden om haar te helpen.
Na alles wat ze me vertel had, nodigde ik haar uit om wat te slapen. Ze kwam een beetje op krachten. De volgende dag namen we het vliegtuig om naar huis terug te keren. Mijn vrouw bracht enkele dagen door in het ziekenhuis. Haar wonden genazen beetje bij beetje.
En we verrichtten smeekbeden voor haar zus.

( Verhaal uit de geluidsopname met de titel: indrukwekkende verhalen)

Allerbeste zuster..
Ik heb je dit verhaal niet verteld om je te ontroeren of omwille van het eenvoudige plezier jouw tranen te doen stromen. Ik deed het vooral opdat je zou weten wat we kunnen bijdragen tot onze godsdienst en waartoe we in staat zijn als we er stellig in geloven.
De Islam is opoffering. Het is dapperheid. Zorg ervoor dat je geen slachtoffer bent. Schat jezelf naar de juiste waarde. En ik zal je helpen om te weten wat jouw echte waarde is..

Dit verhaal is een klein stukje uit het geweldige boek: Tijdloze vrouw – een voorbeeld voor de moslimvrouwen van DR. Muhammad al-‘Arifi.

Comments are closed.