Duitse zuster twijfelde aan christendom

Reeds op 14 jarige leeftijd twijfelde ik erg sterk aan het christendom en het instituut van de kerk. Ik heb ondanks dit toch mijn communie gedaan, echter niet uit overtuiging maar omdat het in ons dorp verwacht wordt.

Vanaf dat tijdsstip zocht ik naar alternatieven.

De Islaam hoorde hier echt nog niet bij dit kwam omdat ik tot op dat moment toe alleen maar negatieve dingen daarover gehoord, gezien en gelezen had. Ook omdat de moslims die ik ontmoet had niet onmiddellijk als praktiseerden bestempeld kunnen worden.

Ik hield me in deze tijd ook veel bezig met de oorzaken van racisme omdat dit fenomeen in mijn omgeving erg bekend voorkwam en toch vond ik het op hetzelfde moment volkomen onbegrijpelijk.

Toen ik ongeveer zestien was geworden begon ik me af te vragen waarom moslims door de media en sommige politici als “terroristen” en “een gevaar voor de mensheid” voorgesteld worden. Ik dacht dat het niet kon zijn dat een geloof haat en vernietiging opdraagt in de plaats van vrede, respect en tolerantie. Ik wees dit beeld altijd uit het diepste van mijn hart af en weigerde deze (voor)oordelen zo makkelijk maar te accepteren. Al-Hamdoelillah.

Ik begon met het lezen van een (niet al te sterke) Duitse vertaling van de Koran en andere boeken over de Islaam. Ook bekeek ik mogelijk alle uitzendingen over de Islaam die op de televisie kwamen. Natuurlijk was dit allemaal niet van hoge kwaliteit en verschillende dingen waren (zoals ik nu weet) gewoonweg vervalst, maar zo heb ik geleerd om navraag te doen en om te erkennen dat in de tegenwoordige tijd helaas “de Islaam” en “de moslims” niet meer als gelijke beschouwd kunnen worden.

Er werden destijds verschillende documentaires uitgezonden over de hadj.
Nooit zal ik het ongelofelijke gevoel vergeten dat de aanblik van de Kabah en de vele pelgrims in me los maakte, ook al zag ik ze alleen maar op televisie mashaAllah. Ik wist dat dit de plaats was waar ik thuishoorde en dat Mekka en de Kabah de enige belangrijke reisdoelen voor de rest van mijn leven zullen worden. Ik wist dat ik een dag onder de pelgrims moest zijn.
Tot vandaag ondervind ik een diep gevoel van verlangen en geluk als ik de Kabah op foto’s of op televisie zie. Wat voor een gebeurtenis moet het niet zijn daar dan zelf te zijn.

Zo heb ik verschillende jaren over de Islaam gelezen en geleerd. Hierdoor ontdekte ik dat veel van mijn overtuigingen, waardoor ik door de meeste mensen uit mijn omgeving bespot werd, in overeenstemming waren met de Islaam. Verder zag ik ook dat de punten waar ik het christendom het meeste bekritiseerde juist de punten waren die de Islaam corrigeerde. Zo heb ik altijd geweigerd om de aanspraak die de geestelijke maakte tussen God en de “gewone” mens te zijn te accepteren, ook dat Jezus (vzmh) niet God’s zoon is stond voor mij ook al lang vast.

Ook merkte ik dat de Islaam het enige geloof is dat racisme duidelijk afwijst. De profeet (vzmh) heeft gezegd: “O mensen! Waarlijk jullie Heer is Eén en jullie vader (Adam) is één. Een Arabier is niet beter dan een niet-Arabier, en een niet-Arabier niet beter dan een Arabier; een blanke is niet beter dan een zwarte en een zwarte is niet beter dan een blanke – behalve in termen van vroomheid en goede daden”(Gemeld door Imaam Ahmad, 22391, al-Silsilat al-Saheeh 2700).

In deze jaren begon ik ook met mijn studie en hierdoor had ik via de universiteitsbibliotheek toegang tot een grote hoeveelheid literatuur over de Islaam. Ik begon me verder in te spannen om steeds meer over de Islaam, waar ik van overtuigd was dat het mijn levenswijze zou worden, te lezen.
Toen ik 20 jaar oud werd, was het me duidelijk, zonder ook maar een moslim in mijn vriendenkring te hebben, dat ik moslima wilde worden. Toch wist ik niet hoe ik moest beginnen en ik was bang. Ik was bang voor de reacties van mijn omgevingen ik was bang om niet in staat te zijn om me aan alle ge- en verboden te houden.

Pas een jaar later durfde ik een moskee in de buurt op te bellen om hen om hulp te vragen. Jammer genoeg verstond niemand me daar omdat de broeders daar alleen Turks spraken, hierdoor was ik erg neergeslagen en vertwijfelt.
Ik schreef toen aan een Islamitische organisatie met het verzoek me moskeeën te noemen waar ik Islamitische lessen zou kunnen volgen en waar ik later de Islaam zou kunnen aannemen. Ik wilde eerst nog meer leren voor ik de laatste stap wilde nemen. Ik kreeg toen het adres van een moskee in de buurt van mijn woonplaats waar ik toen een brief heen schreef. Van hen kreeg ik het telefoonnummer van een zuster die al vele jaren geleden de Islaam had geaccepteerd. Ze gaf me raad en vertelde me ook wanneer er Islamitische lessen waren voor vrouwen ook rade ze me boeken aan om te lezen.

Na mijn ontmoeting met deze zuster was ik aan de ene kant erg opgelucht maar aan de andere kant erg bezorgd omdat ik overtuigd was dat ik het gebed nooit zou leren want ik kon geen woord Arabisch. Ik ging toen, zoals die zuster me had aangeraden, vanaf augustus 2001 naar de lessen. Ik was erg verbaasd toen ik zag dat de helft van de zusters daar Duitse moslimas waren, Mascha’Allah!

Toen ging alles heel snel. Vanaf september droeg ik buiten een hoofddoek.

Toen kwam 11 september en de gevolgen hiervan. La hawla wa la quwatta illa bi-llah. Het werd me duidelijk dat ik me nu juist aan mijn overtuiging vast moest houden hoe erg het ook zou worden en dat ik mijn broeders en zusters (want zo voelde ik over de moslims ook al was ik nog geen moslima) in deze situatie niet alleen kon laten. Ik kon me niet langer verstoppen en ik sprak de shahadah: Aschhadu an la ilaha illa-llah wa aschhadu anna Muhammadan rasul Allah. Al-hamdu li-llah.
Wat heeft me toch zolang afgehouden van het uitspreken van deze woorden?

Ik nam me voor om voor de eerste dag van de ramadan het gebed geleerd te hebben en dat lukte me ook. Tegen de verwachtingen van de zusters lukte het me ook om de ramadan uit te vasten. Al-hamdu li-llah.
In deze ramadan stelden twee zusters mijn huidige man en mij aan elkaar voor en korte tijd hierna trouwde we ook.

Zo werd ik moslima en mijn ouders accepteren ondertussen mijn beslissing om moslim te worden en ook die om, in Duitse verhouding erg jonge leeftijd, te trouwen. Al-hamdu li-llah.

Een zuster in de Islaam.

Dit verhaal is van een Duitse zuster

Comments are closed.