De moeilijke tijden en bekering van Selma

Salaam Alaykoem,

Vanaf mijn 15de ging ik veel met moslim meisjes om op school maar ook buiten school. Zo kwam ik bij een Marokkaans gezin terecht. Ik vond het altijd heerlijk om daar op bezoek te gaan, want ik voelde mij daar altijd fijn en heel erg welkom. Ik vond het iedere keer weer prachtig om te zien hoe het gezin iedere keer weer met het geloof bezig was. Maa shaa Allaah, het was altijd zo een rustgevend gevoel.

Ik ben toen gestopt met varkensvlees eten en deed mee met vasten. Ik woonde natuurlijk nog bij mijn ouders (niet-moslims) en ze vonden het maar raar en vreemd; waarom moest ik dat doen? Ik zat erg met worstelingen van gevoelens en besloot daarom om de imam te bellen. Hij vertelde mij dat ik eerst moest zorgen dat ik de band tussen mij en mijn ouders weer goed moest proberen te maken, dat dat ook heel belangrijk was.

Ik ben mij steeds meer in de Islam gaan verdiepen en de jaren verstreken. Ik leerde toen mijn ex-man kennen en wilde steeds meer kennis opdoen. In 2005 wilde ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) uitspreken. De imam kwam bij mij thuis. Ik sprak de shahaadah uit alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah) en de imam vroeg me om het steeds te herhalen. Ik begon te huilen, maar niet van verdriet. Ik was echt blij. Het gevoel dat ik van binnen voelde, is met geen pen te beschrijven. Zo mooi, zo rustgevend! Eigenlijk een gevoel dat niet te beschrijven is.

In 2007 ben ik gescheiden van mijn ex na 10 jaar samen te zijn geweest. Ik heb in die jaren veel sabr (geduld) gehad, maar op den duur moest ik een keuze maken voor mijzelf en mijn zoontje. Ik ga niet vertellen waarom ik van mijn ex gescheiden ben, omdat ik zijn zondes niet naar buiten wil brengen; alleen ook om het feit dat Allah hem misschien al wel van zijn fouten heeft vergeven in shaa Allaah.

In december 2012 heb ik besloten om mijn hijab te gaan dragen. Vele mensen vroegen mij: ‘Ben je getrouwd omdat je nu hijab draagt?’, en de meesten kijken heel verbaasd als ik zeg: NEE. Ik ben de hijab voor mijzelf gaan dragen, omdat ik het wil vanuit het diepste van mijn hart alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah). Dit is een beetje in het kort wat over mij. Ik hoop in de toekomst veel van jullie te kunnen leren om zo mijn kennis over de Islam te mogen vergroten in shaa Allaah.

Vervolg:

In december merkte ik dat ik heel erg veel last had van haaruitval, dus besloot ik om naar mijn huisarts te gaan, die mij weer doorverwees naar een arts in het ziekenhuis. Ik legde mijn verhaal uit en de arts zei toen dat ik erfelijke kaalheid had. Ik dacht bij mijzelf: ‘Erfelijke kaalheid? Niemand bij ons in de familie is kaal!’ Maar ik geloofde de arts omdat die tenslotte daarvoor geleerd had.

Ik ging gelijk naar het huis van mijn ouders om te vertellen wat de arts in het ziekenhuis mij had verteld. Onderweg naar mijn ouders begon ik ook na te denken. Ik wilde allang de hoofddoek gaan dragen, maar deed het niet omdat mijn ouders er tegen waren. Ik vertelde mijn verhaal bij mijn ouders thuis. Mijn broer was er ook (even voor de duidelijkheid: ik ben een bekeerde moslima en jammer genoeg de enige in mijn familie).

Ik zei: ‘Nu ik weet dat mijn haren waarschijnlijk allemaal uit gaan vallen wil ik nu, nu ik nog mijn haren heb, mijn hoofddoek gaan dragen.’ Want ik dacht: straks verlies ik al mijn haren en als ik dan een hoofddoek ga dragen, lijkt het alsof ik het daarvoor doe. Maar dat is niet zo en Allah is mijn Getuige.

Mijn ouders en broer keken raar op toen ik het zei. Ik kreeg van mijn broer te horen: ‘Als jij een hoofddoek gaat dragen, ben jij mijn zus niet meer!’ Mijn hart was gebroken.. Hoe kon mijn broer dat zeggen terwijl wij een hele goede band met elkaar hebben?! Mijn moeders reactie was: ‘Oké, jij wil een hoofddoek gaan dragen? Dan is de deur hier wel voor jou gesloten!’ Verdrietig ging ik naar huis.. Hoe konden ze zo hard tegen mij zijn? De mensen waar ik veel van hou!

Dagen heb ik zitten huilen, totdat ik er niet meer tegen kon. Ik besloot mijn broer te bellen en vroeg hem of hij naar mij wilde komen om te praten. ‘s Avonds kwam mijn broer en ik zei hem nog een keer: ‘Ik ben zo niet hoe ik wil zijn. Ik wil mijn hoofddoek gaan dragen, zodat ik eindelijk kan zijn wie ik wil zijn en niet meer hoef te zijn zoals jullie willen dat ik moet zijn!’ Ik begon weer te huilen en wat er toen gebeurde, had ik nooit verwacht. Mijn broer begon mij te troosten en zei: ‘Zus, ga je hoofddoek dragen. Ik zie dat je zo niet gelukkig bent.’ Hij zei ook: ‘Ik weet niet of ik het ooit ga accepteren, maar ik zal achter je staan.’ Hij zei ook dat hij met mijn ouders zou gaan praten.

De volgende dag ben ik mijn hoofddoek gaan dragen alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah).. Maar vanaf die dag begon voor mij het zwaarste wat ik ooit mee heb gemaakt maar alhamdoe lillaah. Ik begon dingen te zien en te voelen die anderen niet zagen. Ik kreeg overal pijn en zag dingen veranderen aan mijn lichaam. Als ik in de spiegel keek, zag ik mijn gezicht veranderen. Ik zat 5 dagen per week bij mijn huisarts en ‘s weekends bij de dokterspost. Ik kwam daar met allerlei klachten en iedere dag weer wat anders, maar niemand zag wat ik zag. Zelfs allerlei onderzoeken in het ziekenhuis gehad, maar daar kwam niks uit.

Toen begon ik dromen te krijgen dat ik doodging. Ik droomde zelfs dat vrouwen de wassing bij mij aan het doen waren en dat mijn lichaam veranderde in het lichaam van een dier. Ik wist niet wat het betekende, maar ik dacht echt: dit is het, ik ga dood. Ik begon afscheidsbrieven te schrijven en dingen te regelen. Ik heb een zoontje van 9 jaar alhamdoe lillaah. Hij kreeg natuurlijk alles mee en was naar een tante van mij gegaan. Hij zei tegen haar: ‘Wat moet ik doen als mijn mama dood gaat? Mijn mama zegt iedere dag: IK HOU VAN JOU’, en hij barstte in tranen uit. Toen ik dat hoorde, was het alsof ik met een mes gestoken werd in mijn hart.

Ik belde mijn ex-man op en zei hem dat ik ziek was en dat ik niet lang meer te leven had (ik dacht echt dat ik dood zou gaan). Ik zei tegen hem: ‘Zeg tegen de stiefmoeder van mijn zoontje dat ze mijn zoontje moet behandelen als haar eigen kind en dat ze iedere dag moet zeggen dat ze van hem houdt.’ Mijn ex begon ook te huilen aan telefoon.

Het werd met de dag erger. Ik begon influisteringen te krijgen (Shaytaan/Satan). Hij bleef steeds zeggen: je bent een slechte moeder, ze gaan jouw kind van jou afnemen. Ik ben veel met de Islam bezig en heb thuis veel boeken over de Islam. Ik dacht toen: als de kinderbescherming ziet dat ik zo veel met de Islam bezig ben, denken ze dat ik mijn zoontje hersenspoel (mijn iemaan (geloof) was toen zwak). Ik pakte alles wat met de Islam te maken heeft bij elkaar en gaf dit aan mijn ex-man. Ik zei tegen hem: ‘Leer jij mijn zoontje over de Islam.’

De influisteringen werden met de dag erger. Ik durfde ook niet meer te slapen, omdat ik dacht dat ik dan zou stikken en dood zou gaan. Ik besloot om een tijdje bij mijn ouders te blijven. Ik heb toen 2 weken lang bijna niet geslapen of gegeten, ik dronk alleen af en toe water. Het was zo erg dat mijn ouders de spiegels in huis wilden afplakken, omdat ik maar in de spiegel bleef kijken. Ik zag namelijk dat mijn gezicht in het gezicht van een dier veranderde; maar zij zagen het niet, alleen ik.

De influisteringen bleven doorgaan, zelfs als ik aan het bidden was; ik vergat alles. Ik weet dat als je bezig bent met het gebed je niet zomaar mag stoppen, maar ik weet nog dat mijn moeder een keer naar boven kwam en mij riep en ik stopte met het gebed.

De nacht van 25 op 26 december zal ik nooit vergeten. Ik kreeg maar influisteringen dat ik een slechte moeder was en een slecht persoon. Zo kreeg ik influisteringen van: wat doe je nog hier, je kan beter stoppen met dit leven, je bent slecht. Ik had van mijn huisarts 2 weken van tevoren medicijnen gekregen, maar die durfde ik die weken niet in te nemen. Toen kwam het ergste.. Ik had alle medicijnen gepakt die ik maar kon vinden. De influisteringen zeiden dat ik die in moest nemen omdat ik hier toch niet meer nodig was, omdat ik slecht was. Urenlang heb ik met die medicijnen in mijn handen gelopen en uiteindelijk nam ik ze in. Ik dacht: als ik toch zo slecht ben als de influisteringen zeggen, dan kan ik maar beter een einde maken aan mijn leven (ik weet dat als je zelfmoord pleegt, je gelijk naar hel gaat, maar toen dacht ik anders).

Ik had dus alles ingenomen en mijn moeder vond mij ‘s morgens met lege verpakkingen van medicijnen. Mijn ouders brachten mij gelijk naar de EHBO. De Shaytaan (Satan) dacht dat hij gewonnen had, maar Allah is Sterker dan wat dan ook! Allah heeft mij die dag een kans gegeven alhamdoe lillaah.. Als Hij niet van mij zou houden, had Hij mij die kans nooit gegeven!

Ik voelde mij daarna nog heel zwak en niet goed, totdat ik bij een Marokkaanse vrouw thuis kwam. Zij zei: ‘Ga maar op bed liggen, ga wat rusten.’ Ze zette de Koran voor mij aan. Ik weet niet wat er gezegd werd, maar mijn hart wel. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Ya Allah, vergeef mij voor wat ik heb gedaan! Ya Allah, vergeef mij voor wat ik heb gedaan! Vanaf die dag (we zijn nu 9 maanden verder) voel ik mij beter dan ooit alhamdoe lillaah.

Ik vertelde in het begin van mijn verhaal dat de arts zei dat ik erfelijke kaalheid had, maar vanaf de dag dat ik mijn hoofddoek draag, zijn mijn haren worden weer voller en is de haaruitval gestopt. Mijn broer die er erg op tegen was dat ik de hoofddoek ging dragen, gaat nu zelfs voor mij in de verdediging als het moet zijn. Mijn moeder heeft er nog wel een beetje moeite mee, maar stapje voor stapje gaat het steeds beter alhamdoe lillaah.

Ik heb verschillende mensen mijn verhaal verteld. Sommigen beginnen te huilen, sommigen krijgen kippenvel. Maar alle (moslims) aan wie ik het heb verteld, zijn van één ding zeker. Allah wist dat ik de goede richting wilde kiezen en de Shaytaan kon dat niet hebben. Omdat mijn iemaan (geloof) zo zwak was, wilde hij er alles aan doen om mij te laten dwalen en mij voor zich te winnen. Maar Allah houdt van mij en heeft mij daarom uitgekozen, alhamdoe lillaah.

Gedenk Allah daarom in goede en slechte tijden. Zeg te allen tijde alhamdoe lillaah. Vraag Allah om de zondes – klein of groot – te vergeven, want wij allen zijn niet perfect! Het enige wat wij kunnen doen, is ons best doen en leven volgens de zuilen van de Islam in shaa Allaah. En lieve broeders en zusters, oordeel niet over anderen. Laat dat aan Allah over. Wij moeten naar onszelf kijken. Wij zullen iedere keer wel weer een fout bij onszelf vinden die wij kunnen verbeteren.

Allah leidt wie Hij wil!

Moge Allah jullie gebeden en smeekbeden verhoren, jullie goede daden belonen en jullie de hulp, kracht en bescherming geven die jullie nodig hebben. Aamien..

Zuster Selma

Comments are closed.